کیسه ضد آب

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

سوراخ می شود اما چکه نمی‌کند! بله شما کیسه را توسط مدادهای نوک‌ تیز سوراخ می‌کنید، اما خواهید دید که حتی یک قطره آب هم از آن نشست نمی‌کند. انجام این آزمایش نیاز به وسائل خاصی نداشته و به راحتی می توانید در خانه و با توجه به ویدئوی آموزشی، آن را انجام دهید.

در انجام این آزمایش هیچ حقه‌ای در کار نیست، بلکه به علت خاصیت شیمیایی پیلیمرها است که چنین اتفاق جالبی رخ می‌دهد

وسایل لازم جهت انجام این آزمایش:
۱- چند مداد نوک تیز
۲- کیسه پلاستیکی زیپ دار
۳- مقداری آب
۴- دستمال کاغذی

نحوه آزمایش

۱- در ابتدا نوک مدادها را توسط تراش کاملا تیز کرده و مطمئن شوید که صاف و تمیز است. باید اشاره کرد که هرچقدر نوک مدادها تیز‌تر باشند، آزمایش با دقت بالاتری انجام خواهد شد.

۲- کیسه زیپ‌داری که از قبل آماده کرده‌اید را تا نصف و یا سه چهارم آن از آب پر کنید.

۳- حال به بخش هیجان انگیز آزمایش می‌رسیم. قسمت بالای کیسه‌ی پر از آب را با یک دست گرفته و با دست دیگر خود، مدادها را تک به تک (مطابق با ویدئو) وارد کیسه کنید. باید سعی کنید که مداد را از هر دو طرف این کیسه عبور دهید. این کار باید با سرعت و تامل انجام شود.

۴- بدون شک نباید مدادها را از کیسه درآورید، به آن دلیل که آب موجود در کیسه به علت سوراخهای ایجاد شده توسط مدادها،خالی خواهد شد!

۵- این آزمایش را می‌توانید با هر تعداد مداد دلخواه انجام دهید.

اما راز این آزمایش در چیست؟

شاید در نگاه کسی که از انجام این آزمایش خبر ندارد، تصور شود که حقه‌ای در کار است. اما ما هیچ مواد خاصی برای جلوگیری از نشست آب به کیسه و دیگر اجزا اضافه نکرده‌ایم.

باید گفت که این جنس از کیسه‌های پلاستیکی از همان موادی ساخته شده‌اند که برای کار ما مفید هستند. پلیمر! پلیمرها زنجیره‌ای طولانی از مولکول‌هایی را شامل می‌شوند که مونومر نامیده می‌شود. («مونو» به معنی یک، «پلی» به معنی چند و «مر» نیز به معنی مولکول‌ها است) زمانیکه مدادی نوک تیز را داخل کیسه‌ها فرو می‌کنید، در واقع زنجیره پلیمری را بدون پاره کردن آن‌ها از یکدیگر جدا می‌کنیم. در این حالت شبکه مولکول‌ها در اطراف سطح مدار متراکم شده و مانع از نشت آب می‌شود.

امروزه پلیمرها نقشی بسیار حیاتی را در زندگی بشر دارند. تصور جهان پیشرفته کنونی بدون وجود مواد پلیمری مشکل می‌باشد. امروزه این مواد جزیی از زندگی ما شده‌اند و در ساخت اشیای مختلف، از وسایل زندگی و مورد مصرف عمومی تا ابزار دقیق و پیچیده پزشکی و علمی بکار می‌روند.

البته تا اوایل قرن نوزدهم میلادی توجه زیادی به مواد پلیمری نشده بود بومیان آمریکای مرکزی از برخی درختان شیرابه‌هایی استخراج می‌کردند که شیرابه بعدها نام لاتکس به خود گرفت. در سال ۱۸۲۹ ، دانشمندان متوجه شدند که در اثر مخلوط کردن لاتکس طبیعی با سولفور و حرارت دادن آن ماده‌ای قابل ذوب ایجاد می‌شود که می‌توان از آن محصولات مختلفی نظیر چرخ ارابه یا توپ تهیه کرد. در سال ۱۹۰۹ میلادی فنل فرمالدئید موسوم به باکلیت ساخته شد که در تهیه قطعات الکتریکی، کلیدها، پریزها و وسایل مصرف زیادی دارد.

در اثنای جنگ جهانی دوم موادی مثل نایلون پلی اتیلن، اکریلیک موسوم به پرسپکس به دنیا عرضه شد. نئوپرن را شرکت دوپان در سال ۱۹۳۲ ابداع و به شکل تجارتی ابتدا با نام دوپرن و بعدها نئوپرن عرضه کرد.

Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…